Διαβάστε την πρώτη έκδοση της σχολικής μας εφημερίδας, “Ο Φάρος του Γυμνασίου Αφάντου” η οποία εκδόθηκε με την υποστήριξη της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου. Αυτή η εφημερίδα δημιουργήθηκε με σκοπό να αποτελέσει τη φωνή των μαθητών και των εκπαιδευτικών του Γυμνασίου Αφάντου, να φωτίσει τις δημιουργίες, τις σκέψεις και τις ανησυχίες μας και να ενημερώσει την σχολική κοινότητα για όλα τα σημαντικά γεγονότα και δραστηριότητες που λαμβάνουν χώρα στο σχολείο μας.
Εφημερίδα
Ακολουθούν τρία άρθρα που λόγω έλλειψης χώρου στην έντυπη μορφή της εφημερίδας δεν κατέστη δυνατό να συμπεριληφθούν
Οι γλώσσες είναι οι κελαηδισμοί των λαών….
Από την κα. Μίκα Καραγιάννη ΠΕ02
Το σύγχρονο σχολείο έχει γίνει ένας δυσεπίλυτος γρίφος τόσο για τους εκπαιδευτικούς όσο και για τους μαθητές. Καθημερινά έρχονται αντιμέτωποι με προκλήσεις που άλλες φορές είναι προετοιμασμένοι και κατάλληλα καταρτισμένοι , για να αντιμετωπίσουν, πολλές φορές όμως αιφνιδιάζονται και προσπαθούν με σθένος, τόλμη, επιμονή και υπομονή να αναμετρηθούν μαζί τους έχοντας ως μόνα όπλα τους την πείρα, την αγάπη για αυτό που κάνουν, αλλά και την επίγνωση ότι η δουλεία τους είναι λειτούργημα και αποτελεί την ατμομηχανή του φυτωρίου των αυριανών πολιτών, του σχολείου.
Τα τελευταία χρόνια η χώρα μας έχει υποδεχθεί και φιλοξενήσει έναν τεράστιο αριθμό μεταναστών και προσφύγων, καθώς αποτελεί την βασική είσοδο τους προς την Ευρώπη. Η συμπερίληψη τους στην ελληνική κοινωνία ήταν αναπόφευκτη και το σχολείο, με την ενσυναίσθηση που το διακρίνει, ήταν αδύνατο να μην αφουγκραστεί τις απαιτήσεις της διαπολιτισμικής κοινωνίας, που αποτελεί στη χώρα μας πλέον μια πραγματικότητα και να μην δεχθεί στους κόλπους του παιδιά αλλόγλωσσα, ώστε να έχουν πρόσβαση στην παιδεία και στην εκπαίδευση. Αυτό οδήγησε στη δημιουργία Τμημάτων Υποδοχής ΖΕΠ , τα οποία έχουν ως κύριο στόχο την ομαλότερη και αποτελεσματικότερη ένταξη στο μαθησιακό επίπεδο της τάξης στην οποία φοιτούν τα παιδιά αυτά.
Ο ρόλος, λοιπόν, κάθε εκπαιδευτικού θεωρείται καθοριστικός, διότι εκείνος/η διαμορφώνει την παιδαγωγική σχέση με τους/τις μαθητές/τριες, λαμβάνοντας υπόψη του/της παράλληλα και το αναλυτικό πρόγραμμα, κάτι που σημαίνει ότι δεν είναι πάντα εύκολο να ληφθούν υπόψη οι εκπαιδευτικές ανάγκες των μαθητών/τριών με μεταναστευτικό υπόβαθρο.
Όμως και η δημιουργία και η λειτουργία τμημάτων ΖΕΠ γίνεται κάτω από αυστηρές προδιαγραφές και δεν είναι αυτονόητη και εφικτή σε όλα τα σχολεία, λόγω διαφόρων συνθηκών. Έτσι και στο Γυμνάσιο Αφάντου, στο οποίο δεν λειτουργούν τμήματα ΖΕΠ, οι εκπαιδευτικοί είχαν να αντιμετωπίσουν περιπτώσεις παιδιών (5), τα οποία δε μιλούν καθόλου ελληνικά, και τα οποία έπρεπε με κάποιο τρόπο να ενταχθούν στην εκπαιδευτική διαδικασία ως ισότιμα μέλη της εκπαιδευτικής κοινότητας του σχολείου.
Στην προσπάθεια μας αυτή συμπαραστάτες μας στέκονται οι σύμβουλοι Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, οι οποίοι ανταποκρίνονται στο κάλεσμα μας και εργάζονται άοκνα προσπαθώντας να μας καθοδηγήσουν παιδαγωγικά και επιστημονικά για την εύρυθμη και αποτελεσματική λειτουργία του σχολείου. Όμως αυτό δεν αρκεί. Χρειάζονται μεγάλες τομές, αλλαγές στο νομοθετικό πλαίσιο λειτουργίας των τμημάτων ΖΕΠ και πάνω απ’ όλα προσλήψεις ειδικού εκπαιδευτικού προσωπικού.
Σημασία δεν έχουν οι αριθμοί. Το σχολείο οφείλει να γίνει ευέλικτο και να έχει τα αντανακλαστικά του σε εγρήγορση, για να ανταποκριθεί στις επιταγές της εποχής, και ο εκπαιδευτικός να επιτελέσει σωστά το ρόλο του. Ακόμα και ένα παιδί αλλόγλωσσο να υπάρχει, το σχολείο πρέπει να το αγκαλιάσει και να του φερθεί ισότιμα. Σκοπός δεν είναι ο εξελληνισμός του, αλλά η ομαλή ένταξη του με σεβασμό στη μητρική του γλώσσα και τις πολιτισμικές του καταβολές Σκοπός δεν είναι να ακούγεται μόνο ένας γκιόνης που μονότονα θα αναζητάει το χαμένο του αδερφό , αλλά το σχολείο αφήνοντας τα πουλιά να κελαηδούν το καθένα το δικό του κελαηδισμό , να γίνει ο χώρος όπου θα αναδυθούν οι συμφωνίες και οι συναυλίες των πολιτισμών.
Επίσκεψη μαθητών στο Τζαμί, τη Συναγωγή και την ορθόδοξο ναό του Ευαγγελισμού στη Ρόδο
Από τον κο. Γεώργιο Κεσελόπουλο, ΠΕ01
Η φράση: «ο κόσμος σήμερα είναι ένα μεγάλο χωριό» μάλλον ακούγεται ως κάτι το τετριμμένο. Αν και μέχρι πριν λίγες δεκαετίες επικρατούσε η άποψη για την ελληνική κοινωνία ότι είναι πολιτισμικά ομοιογενής και φορέας ενός ενιαίου συμπαγούς πολιτισμού, σαφώς μια ενδελεχής ιστορική καθώς και κοινωνικοπολιτοθρησκευτική ανάλυση, δεν συνηγορεί σε κάτι τέτοιο.
Η αθρόα εισροή μεταναστών, η ανάγκη για εργασία σε πολυεθνικές εταιρείες, όπως επίσης και το διαδίκτυο είναι κάποιοι από τους παράγοντες που επιβεβαιώνουν ότι η παγκοσμιοποίηση, όσο και αν συμφωνεί κάποιος ή διαφωνεί με αυτήν, είναι μια παγιωμένη πραγματικότητα.
Η πολιτισμική ανομοιομορφία των τάξεων στο σύγχρονο ελληνικό σχολείο, με δεδομένο το πανευρωπαϊκό φαινόμενο της εισροής μεταναστών, επιτάσσουν την επιλογή ανάμεσα σε τρία μοντέλα εκπαίδευσης που είναι: πρώτον της ενσωμάτωσης, δεύτερον της πολυπολιτισμικής και τρίτον της διαπολιτισμικής εκπαίδευσης. Το σύγχρονο ελληνικό σχολείο έχει επιλέξει ως ιδανικό το μοντέλο της διαπολιτισμικής εκπαίδευσης και αναφέρεται σε μια δυναμική διαδικασία με στόχο την αναγνώριση και τη συνεργασία των διαφορετικών πολιτισμικών ομάδων, όπου υπάρχει κινητικότητα ανάμεσα στα διάφορα μπλοκ ετερότητας και αλληλεπίδραση ανάμεσα στους φορείς διαφορετικών ταυτοτήτων, καθώς και πολιτισμική όσμωση.
Επιπλέον στη σύγχρονη παιδαγωγική διαδικασία η βιωματική μάθηση και η έρευνα πεδίου είναι από τις βασικές προτεινόμενες παιδαγωγικές πρακτικές.
Συνδυάζοντας όλα τα προαναφερθέντα δεδομένα, στο πλαίσιο του μαθήματος των θρησκευτικών της Γ΄ τάξης του γυμνασίου, που αφορά τις χριστιανικές ομολογίες καθώς και τις άλλες θρησκείες, κάθε χρόνο προγραμματίζεται και πραγματοποιείται εκπαιδευτική εκδρομή στο Τζαμί και στη Συναγωγή που βρίσκονται στην παλαιά πόλη της Ρόδου, όπως επίσης και στον ορθόδοξο ναό του Ευαγγελισμού στην παραλία στο Μανδράκι. Στο τζαμί μας υποδέχεται ο μουφτής της Ρόδου πάντα φιλικός, φιλόξενος και χαμογελαστός, και εξηγεί ο ίδιος στα παιδιά βασικά πράγματα για την μουσουλμανική θρησκεία. Στη συναγωγή δεν υπάρχει ραβίνος στη Ρόδο, όμως κάποιο μέλος της εβραϊκής κοινότητας μας μιλάει για την μακροχρόνια παρουσία τους στο νησί. Εδώ οι μαθητές, στο μικρό εβραϊκό μουσείο, έχουν τη δυνατότητα να δουν ένα κειμήλιο τεράστιας ιστορικής σημασίας, ένα χειρόγραφο περγαμηνό ειλητάριο τεραστίων διαστάσεων που περιέχει την Παλαιά Διαθήκη στην εβραϊκή γλώσσα και χρονολογείται από τον 6 μ.Χ. αιώνα. Στο τέλος οι μαθητές πηγαίνουν στο Μανδράκι στον καθεδρικό ναό του Ευαγγελισμού. Πρόκειται για μια εκκλησία που ανήκε στους Καθολικούς που κατοικούσαν για χρόνια στη Ρόδο, όμως τώρα είναι ορθόδοξη. Η εκκλησία ιστορήθηκε με υπέροχες αγιογραφίες από τον Φώτη Κόντογλου, τον σπουδαιότερο έλληνα αγιογράφο του προηγούμενου αιώνα. Η πατρική φιγούρα του μητροπολίτη που ξεναγεί τους μαθητές και στο τέλος μοιράζει σε όσους θέλουν ευλογίες πάντα αφήνει μια συγκινητική ανάμνηση.
Η ιστορία της Ρόδου είναι μια τρανή απόδειξη της ιστορικής συνύπαρξης πολλών διαφορετικών πολιτισμών και θρησκειών. Αυτό δεν υποτιμά την ελληνικότητα της Ρόδου σε καμία περίπτωση, αλλά αντιθέτως την διατρανώνει, αφού το ελληνικό στοιχείο υπήρχε και υπάρχει κραταιό στο νησί αντέχοντας και συνυπάρχοντας με το διαφορετικό. Η ουσιαστική γνωριμία με το διαφορετικό είναι ο τρόπος για να ξεπεραστούν οι όποιες φοβίες για το άγνωστο, αλλά και αφορμή για να ψάξει κάποιος την δική του ταυτότητα.
Όταν μαθητές και εκπαιδευτικοί γίνονται μία φωνή
Από την κα. Μίκα Καραγιάννη, ΠΕ02
Ντο , Ρε , Μι, Φα, Σολ, Λα, Σι, νότες διάσπαρτες που, όταν ενωθούν, συνιστούν τη μελωδία, τη μουσική, ίσως ένα από τα ευφυέστερα και πιο ευεργετικά επιτεύγματα της ανθρώπινης νόησης. Για τους αρχαίους Έλληνες η μουσική αποτελούσε αναπόσπαστο κομμάτι της εκπαίδευσης των νέων. Ήταν αυτή που εξευγένιζε τα ήθη, βοηθούσε τον άνθρωπο να τιθασεύσει το θυμό του, τα άγρια ένστικτά του και να διατηρήσει την ανθρώπινη υπόστασή του.
Αυτό το βάλσαμο ψυχής ξαναθυμηθήκαμε, σ’ένα αυθόρμητο κέλευσμά του, στο Γυμνάσιο Αφάντου. Μουσική και φωνές μαθητών και εκπαιδευτικών ενώθηκαν. Τα χάσματα εξαφανίστηκαν και έγινε κάτι το μαγικό. Συναισθήματα, σκέψεις και παράπονα εξωτερικεύτηκαν. Η μελωδία και οι στίχοι μας συνεπήραν σε τέτοιο βαθμό, ώστε έχοντας ως πλοηγό μας μόνο ένα πιάνο και αρωγό τις φωνητικές μας χορδές, μεταφερθήκαμε σε έναν άλλο κόσμο. Νιώσαμε ξαφνικά ζωντανοί, ζούσαμε τη στιγμή. Ακόμα και οι παραφωνίες έδιναν ένα ιδιαίτερο χαρακτήρα , ένα ιδιαίτερο χρώμα στο τραγούδι και έκαναν ακόμα πιο παιχνιδιάρικο και ανάλαφρο το όλο κλίμα. Λες και διεξαγόταν μπροστά στα μάτια σου ένας πραγματικός διάλογος που επιτελούσε το ρόλο του σε όλο του το μεγαλείο, καθώς προσέδιδε ζωντάνια, παραστατικότητα και θεατρικότητα.
Η εικόνα που έμεινε ανεξίτηλη στο μυαλό μας δεν μπορεί να αποτυπωθεί με λόγια. Ένα όμως μπορεί να ειπωθεί με βεβαιότητα, ότι όλοι και μικροί και μεγάλοι συμφωνήσαμε πως αυτό που συνέβη χωρίς πρόβες εκείνη την ημέρα, μπορεί να γίνεται πιο συχνά και πως οι σκέψεις και οι προτάσεις των εκπαιδευτικών του συγκεκριμένου άξονα δράσης παίρνοντας σάρκα και οστά έκρυβαν μια αναπάντεχη και ευχάριστη έκπληξη για όλους μας.
Ας αναρωτηθούμε ,λοιπόν, πόσο σημαντική είναι η μουσική στην καθημερινότητά μας και ιδιαίτερα στο χώρο του σχολείου, μιας και αποτελεί το συνδετικό κρίκο, το συνεκτικό δεσμό ανάμεσα στα μέλη της εκπαιδευτικής κοινότητας. Η συμμετοχή « στο παιχνίδι αυτό των ήχων» δίνει τη δυνατότητα στους μαθητές να αναπτύξουν μια ολοκληρωμένη προσωπικότητα εμφυσώντας τους ευαισθησίες και συναισθήματα, τα οποία θα αποτελέσουν πολύτιμη φαρέτρα στη μετέπειτα ζωή τους ως ενήλικες. Ταυτόχρονα όμως συμβάλει στο να δομούνται πιο ουσιαστικές σχέσεις ανάμεσα στους μαθητές και στους εκπαιδευτικούς, στο να απελευθερώνονται και να εκφράζονται πληρέστερα και με μεγαλύτερη άνεση ξεφεύγοντας έτσι από το αυστηρά δομημένο με κανόνες κλίμα της τάξης και του σχολικού χώρου χωρίς να υπερβαίνουν βέβαια τα επιτρεπόμενα όρια.
Tο σχολείο αναμφισβήτητα συνιστά, μετά την οικογένεια, τον σημαντικότερο φορέα αγωγής των παιδιών. Δράσεις ,σαν και αυτή, που πραγματοποιούνται στο χώρο του σχολείου, δεν αποτελούν μόνο υψηλό δείγμα πολιτισμού, αλλά αποδεικνύουν περίτρανα ότι, όταν υπάρχει επικοινωνία και αγαστή συνεργασία ανάμεσα στα μέλη της εκπαιδευτικής κοινότητας, μπορούν να συμβούν τα πιο ωραία πράγματα που θα μείνουν για πάντα στις μνήμες και των παιδιών και των εκπαιδευτικών. Πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι το σχολείο οφείλει να ξαναβρεί τον παιδευτικό του χαρακτήρα. Η ζωή είναι στιγμές και ένας από τους βασικότερους ρόλους του σχολείου είναι να χαρίζει ουσιαστικές και πολύτιμες στιγμές ΖΩΗΣ!!!